شاهنامه بخشي از سند هويت قومي تمام فارس زبان ها (فارس هاي ايران،افغان ها و تاجيك

 ها) و همه كساني است كه خود را متعلق به آن مي دانند،اما به دليل محتواي سنتي و در

 نتيجه غير مدرن آن، اساسا ً ربطي به فرهنگ مدرن و هويت مدرن ايراني و افغاني تاجيك هم

 ندارد. ديدگاه فردوسي مانند ديدگاه عصر ساساني است و از اين رو به ديدگاه اديان تباري

ونژادي (زرتشتي ويهودي) نزديك است تا ديدگاه اديان اعتقادي(بودايي، مانويت، مسيحيت و

اسلام). در مقايسه مي بينيم كه اخوت همه مسلمين در ديدگاه اسلامي، به مراتب به نظرگاه

 مبتني بر جامعه متشكل از كاست ها در دوره ساساني برتري داشته و دارد؛ لذا پيام

فردوسي حتي نسبت به اسلام زمان خودش مترقي تر نبود، چه رسد به برابري شهروندان و

آزادي و برابري زن ومرد با يكديگر در آغاز قرن بيست و يكم ميلادي! حال چگونه ممكن است،

هويت مدرن ملي كه عمري 200 ساله در دنيا و كمتر از 100 در ايران دارد، سند هزار ساله با

زن و اژدها هر دو در خاک به / جهان پاک از این هر دو ناپاک به

زنان را ستایی سگان را ستای / که یک سگ به از صد زن پارسای

پس پرده ي هر که دختر بود / اگر تاجدار است بد اختر است

چون زن زاد دختر دهیدش به گرگ / که نامش ضعیف است و ننگش بزرگ

زنان را همين بس بود اين هنر / نشينند و زايند شيران نر

همي خواست ديدن در راستي / ز كار زن آيد همه كاستي

که آن ترک بدپیشه و ریمن است / که هم بد نژاد است و هم بد تن است